تبلیغات
دروس مرمت و معماری - مطالب از شعر و ادب
چهارشنبه 3 مهر 1392

نظرِ دل...

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،

از نظرِ دل به جهان کن نظر
ز آن که غلطکار بود چشم سر

امیرخسرو دهلوی


شنبه 30 شهریور 1392

خش خش... ، صدای پای خزان است...

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،











پاییز می رسد که مرا مبتلا کند
با رنگ های تازه مرا آشنا کند

پاییز می رسد که همانند سال پیش
خود را دوباره در دل قالیچه جا کند

او می رسد که از پس نه ماه انتظار
راز درخت باغچه را برملا کند

او قول داده است که امسال از سفر
اندوه های تازه بیارد، خدا کند

او می رسد که باز هم عاشق کند مرا
او قول داده است به قولش وفا کند 

پاییز عاشق است و راهی نمانده است
جز این که روز و شب بنشیند دعا کند

شاید اثر کند و خداوند فصل ها
یک فصل را به خاطر او جا به جا کند

تقویم خواست از تو بگیرد بهار را
تقدیر خواست راه شما را جدا کند 

خش خش... ، صدای پای خزان است، یک نفر
در را به روی حضرت پاییز وا کند


" علیرضا بدیع "


چهارشنبه 27 شهریور 1392

شب و طرحی که در دلم مانده...

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،


شب و طرحی که در دلم مانده،شاعری که نشسته تا نازت
بکشد روی بوم نقاشی،بنویسد تو را از آغازت
و بگوید چه قدر دلتنگ غزل خواجه گونه ات بوده
که همیشه چکیده از متن آن دو تا تیله‌ی نظربازت
توی گیسو نسیم می‌رقصد،پنجه ات روی سیم می‌رقصد
اتفاق قشنگی افتاده، هم صدایی واژه با سازت
یاد دیروز قهوه ای رنگم،لب این بام می‌برد که از آن
تو پریدی و رفتی و رفتی، وعوض شد مسیر پروازت
چشم هایت دو صفحه از تاریخ، چشم های تو گنبد و کاشی
مثل آباده مانده‌ام حیران، وسط اصفهان و شیرازت
از فضای تمام قافیه‌ها ته این بیت می‌زنم بیرون
از خود واژه تا غزل رفتم ،پشت این بید می‌شوم مجنون
هشت صد سال جنگ تحمیلی روی اندام تو به جا مانده
من ولی محو این قشنگی‌ها، نخل گیس بلند اهوازت
از سپیدی صفحه‌ی کاغذ تا لب آبی تن دریا
بوم جای تو نیست میفهمی؟ شاعری که نشسته تا نازت


حسام بهرامی


سه شنبه 19 شهریور 1392

مثل زمانی که نیستی...

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،


حالم بد است مثل زمانی که نیستی
دردا که تو همیشه همانی که نیستی

وقتی که مانده ای نگرانی که مانده ای
وقتی که نیستی نگرانی که نیستی

عاشق که می شوی نگران خودت نباش
عشق آنچه هستی است نه آنی که نیستی

با عشق هر کجا بروی حیّ و حاضری
در بند این خیال نمانی که نیستی

تا چند من غزل بنویسم که هستی و 
تو با دلی گرفته بخوانی که نیستی

من بی تو در غریب ترین شهر عالمم
بی من تو در کجای جهانی که نیستی؟


غلامرضا طریقی


شنبه 16 شهریور 1392

اتل متل لب این باغ پشت این پرچین

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،









اتل   متل  لب این  باغ  پشت  این پرچین
دلم    گرفته   برای  شما  که پیش  از  این

چه    شاعرانه   غزل  را بهانه   می کردید
برای    چیدن  سین  های   ذهن   فروردین

شما که مستجاب شدی مثل آیه های خدا
بدون     اینکه   بگویی   به  زیر  لب   آمین

به  من  بگو   که  زن  کردیت  کجا  گم  شد
کلاه     قرمز   او   مانده   در  ته   خورجین

میان    وسوسه ی    لحظه های     زیتونی
خدا   به  نام توسوگند می خورد  ((والتین))

صدای هق هق این شعرپشت قافیه هاش
شبیه     درد     غریبی     شبیه     بنیامین

و    آخر     غزل   من    تو   باختی   شاعر
چقدر   حوصله   داری   دو   پات  را   ورچین 
 
 حسام بهرامی


پنجشنبه 14 شهریور 1392

خش خش ترین آوا به کفش خاطرم چسبید

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،



تا   بشکنی   تندیس   این   راز   نهانی   را
آشفته   کن   آن   گیسوان   ارغوانی   را

خش خش ترین آوا به کفش خاطرم چسبید
وقتی   به رنگ آ وردم   این فصل  خزانی را

بعد    تو    همراه    خیال   روزه ای    ولگرد
گشتم   تمام   کوچه های   استخوانی   را

امشب   بزن  این  رقصهای   تازه   را   هندو
حس   می کنم   آن  هاله های   جاودانی را

راه رسیدن تا  تو  را  سهراب   می دانست
سهراب  کو؟!  تا  من بپرسم  آن نشانی  را

فنجان به دست از قله های شعله می آیی
من  دوست  دارم جذبه های زعفرانی   را

خواجه   بیا  خواجو بیا   تا   زند ه رود   من
شیراز کن   این   واژه های   اصفهانی  را

تو  با  دلم   یکجا  تبانی   کرده ای  شاید
او   جشن  می گیرد شروع این تبانی را



حسام بهرامی
 


دوشنبه 11 شهریور 1392

کاش می شد به قصه بنشینی

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،

درود. این شعر رو دوستی از طریق ایمیل فرستاده بود. زیبا بود اینجا گذاشتم. گویا از حسام بهرامی است.


 
کفش  هایم   جلو   جلو  رفتند  عصر   یکشنبه ای   زمستانی
اول     اصفهان     بی     برگی     اول     اصفهان      عریانی
چار باغ  از کناره  دودی  شد  ٬ شاعری  سرفه  سرفه  می میرد
نفسش     تنگ    می شود     مثل   مانتوی   دختری   خیابانی
جلوه ی    ویترین    ار تنگی  ٬  رقصی  از نور و  شیشه  آئینه ها
در هم  آغوشی  لب و خط ها  ٬ چه قُدُر   دست  و پنجه ی  مانی
گام ها یم    سریع تر    شده    بود     که   بیایم    برای    دیدنتان
غزلم    اتفاق     می افتاد      چکه     چکه      به    روی     بارانی
دو سه گامی نرفته ام به جلو متلک٬ خنده٬ تو ٬ شما خفه شو !...
ضعف   رفته  خیال    شاعریم٬  ا ز  شما  نه  ٬ که    عطر   بریانی ...
کاش  می شد   به قصه  بنشینی  مثل   نان  توی  کاسه ی   چینی
که   نپرسیده   عاشقم   باشی   ته   این   قصه   را   نمی دانی  ؟
اصفهان  شکل  کارت   پستال   است  منتظر  مانده است   شاید  تو
تف   کنی   روی   ذهن   دیوار   و  کارت    را   روی   آن   بچسبانی
مثل   شعر    کما ل    سنگینی   پر   از    واژه    های      پنهانی
حلقه   حلقه   که    زیر    رو  سریت     اول       حبسیات     خاقانی
سبکتان  سخت  می شود  بانو  صائب  از  چشم هات   می ریزد
پر  مضمونی   و   پر  ا ز  تصویر    من    همان    ساده ی   خراسانی
من  به  قول   خودم  عمل   کردم   که   تو   را   در   غزل   بچرخانم
تو   فقط    مانده  ای    که    شاعر    را    آخر    قافیه     بر قصانی
چارباغ  آخرش  رسیده   و  بعد سی  و سه  چشمکی  که  نارنجی
کفش  هایم   عقب  عقب  بر  گشت    شب   یکشنبه ای   زمستانی


چهارشنبه 6 شهریور 1392

مثل روزای تلخ دیروزم، مثل روزای سرد فردایی

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،


مثل روزای تلخ دیروزم، مثل روزای سرد فردایی
بین غوغای بودن و رفتن، تو هنوزم عجیب این جایی
من هنوز از خودم نمی ترسم، سرنوشتم همیشه معلوم است
توی این دادگاه بی شاكی، سادگی ها به مرگ محكوم است
می روم تا همیشه گرگ شوم، پوستینم برای آهوها
راه آدم شدن برایم نیست، چون دروغند كلّ جادوها
می شوم ناجی تمام شما، مادّه آهوی دشت گاو پرست
بخرام و نترس، من هستم، می درم هر چه گرگ این جا هست
این همه گرگ را كه می بینی، از تنت طالب دوندگی¬اند
لب به خونت نمی زنند حتّی، چون فقط عاشق درندگی¬اند
همه از حال ما خبر دارند، دست¬ها روی دست پنهان است
زندگی یك شروع اجباری، خودكشی شوق خطّ پایان است
بنویس از سكوت آدم ها، بنویس از نهایت پستی
من همینم كه خوب می بینی، تو همانی كه ظاهراً هستی؟
شعر را جار می زنم این بار، تو نترس از حقایق بدمست
می توان با كمی رعایت وزن، دهن كلّ شاعران را بست

*
مثل روزای تلخ دیروزت، مثل روزای سرد امروزی
توی فردا به یاد و خاطره¬ام، پوستین الاغ می¬دوزی

شعری از :
آرزو عباس زاده


تعداد کل صفحات: 29 ... 2 3 4 5 6 7 8 ...

هدایت به بالای