تبلیغات
دروس مرمت و معماری - مطالب ابر حافظ ایمانی
دوشنبه 10 خرداد 1389

حكایت

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،

درود


حكایتی از حافظ. اینبار از هر دو حافظ
برای شما:

حكایت باقی...



(از هر كرانه تیر دعا...) این چه قصه ای است؟
                              (باشد كزان میانه) تو را... این چه قصه ای است؟

لعنت بر این تقابل انسان در آینه
                                  این صورت مترسك ما، این چه قصه ای است؟

ناصافیان صوفیه مشغول بازیند
                                       با آبروی فقر و غنا، این چه قصه ای است؟

بر دار بست غیرت منصور خویش را!
                                    یعنی فناست راز بقا، این چه قصه ای است؟

باید خموش ماند. فروغ اشتباه كرد
                              وقتی نماندنی است صدا، این چه قصه ای است؟

كوران ز كور بودنشان سخت راضی اند
                                 زیرا كه عادل است خدا، این چه قصه ای است؟

بیچارگان فاجعه تكثیر می شوند
                              هر سال جشن عاطفه ها! این چه قصه ای است؟

از فرط شوق زندگی افزوده می‌ شود
                                   بر وسعت بهشت رضا! این چه قصه ای است؟

هر چیز در مقابل چیزی علم شده
                                  در یك كلام خوف و رجا! این چه قصه ای است؟

این خنده ها نشانه ی رسوایی شماست
                                  مانند (اشك در غم ما)، این چه قصه ای است؟

دوشیزگان طایفه از خود گذشته اند
                              در خون نشسته اند و حنا، این چه قصه ای است؟

شب روضه خوان و سینه زن و صبح بی نماز
                                           ای پیروان آل عبا! این چه قصه ای است؟

تكبیر از دهان شما شرم می كند
                                          در ماجرای كرببلا، این چه قصه ای است؟

آیا شما امام زمان را شناختید؟
                                   هی داد می زنید «بیا!» این چه قصه ای است؟

تیغ امام عصر شما تشنه ی شماست
                                           حالا ریا كنید، ریا، این چه قصه ای است؟

قرآن روی نیزه كجا؟ مرتضی كجا؟
                                 شربت كجا؟ شراب كجا؟ این چه قصه ای است؟

نهج البلاغه را به تمسخر گرفته اید
                                      با این همه نماز قضا، این چه قصه ای است؟

                                         ***

سهراب مرده است، الا رستم دلیر
                                         حالا بگو بنوش دوا! این چه قصه ای است؟

حسّی برای شعر سرودن نمانده است
                                       بی دل‌ترینه الشّعرا ! این چه قصه ای است؟

گاهی سرم برای خودم درد می كند
                                    گاهی دلم برای شما، این چه قصه ای است؟

باقی است این حكایت پرماجرا ولی
                                    پایان گرفت قصه ی ما، این چه قصه ای است؟

              باقی است این حكایت پرماجرا ولی
                                                       پایان گرفت قصه ی ما، این چه قصه ای است؟


                                    باقی است این حكایت پرماجرا ولی
                                                                            پایان گرفت قصه ی ما، این چه قصه ای است؟





... بدرود



برچسب ها: حافظ ایمانی ،

سه شنبه 21 اردیبهشت 1389

حافظ

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،

درود


اینهم تصویر حافظ ایمانی. این عكس، تصویر روی جلد همون كتابه
حافظ ایمانی
بدرود


برچسب ها: حافظ ایمانی ،

دوشنبه 20 اردیبهشت 1389

ترنج

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،

درود

در برهه‌هایی از زمان انسان درگیر مسائل، یا چیزهای ویژه‌ای میشه. و تا مدتی ذهنش و زندگیش درگیر اون می‌مونه. درگیر نه با معنای آمیخته با رنج و آزارش. درگیر به معنای ...     واقعا «درگیر». باز هم شعری از حافظ. فعلا «درگیر» حافظم.
برای شما:


انگشت و ترنج...

هله مستی، هله عصیان، هله ساقی، هله جام
                                       هله دریا که مرا می کشد آرام آرام
هله لب های تو آئینه ی یاقوت مذاب
                                        هله چشمت، حجرالاسود رکن است و مقام
دست های تو مرا دف به دف از حال بَرَد
                                        هله مفتون تو مجنون توأم مست و خرام
حبس آغوش تو یعنی پرواز، آزادی
                                        می شوم رام تو افتاده ی دام تو مدام
می شوم رام نگاه تو در آئینه ی سُکر
                                        تا بگیری ز من¬ام جان و بگیرم ز تو کام
شور تکریم تو ما را به سرانجامی مصر
                                        از خود چاه زنخدان، تو زلیخا من خام-
در رکوع شرر سرخی انگشت و ترنج
                                        شدم آلوده ی عصمت، نه امیر و نه غلام
لولیان شعر مرا شانه به گیسو زده اند
                                        که تویی علت جوشیدن آیات سلام
آیه هایی که فقط بر دل من نازل شد
                                         سوره هایی که شد از چشم تو بر من الهام



این حافظ هم انسان خاصیه. در پست بعدی شاید عكسی از اون گذاشتم.

بدرود


برچسب ها: حافظ ایمانی ،

شنبه 18 اردیبهشت 1389

نگاهی دیگر2

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،

درودی دوباره

باز هم از حافظ. البته حافظ ایمانی(مصلوب دارهای اشاره).
زیباست، برای شما:


دوتار و زخمه...

به مویه های غریبانه یار می رقصد
                                      دو تار می زند او را، دوتار می رقصد
شبی که ساز تو اقلاک را به خاک آورد
                                      شبی که خنده ی من زار زار می رقصد
فدای دست تو عثمان که شعر مولوی است
                                      و شصت سُکر تو ما را خمار می رقصد
شکوه شیهه ی فریاد اسب تربت جام...
                                      شروع ساز تو، مردی سوار می رقصد
بزن برای خدا تا مسیح برگردد
                                      بزن برای محمد که غار می رقصد
دوتار می زنی و رودها دو بیتی خوان
                                      ترانه می خوانی، آبشار می رقصد
بزن به خاطر انگور شهر نیشابور
                                       بزن که داری در سبزوار می رقصد
غرور قله ی سیمرغ! خوان هشتم عشق!
                                       بزن که رستم، دیوانه وار می رقصد
بزن که شور خراسان به وجود آمده است
                                       بزن که جامی بی اختیار می رقصد
                                       
                                        ***
نوای نای نوایی... که زخمه های دلت
                                        به گوش جان وطن یادگار می رقصد



بدرود


برچسب ها: حافظ ایمانی ،

پنجشنبه 16 اردیبهشت 1389

نگاهی دیگر

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،

درود

به تازگی كتابی از دوستی به دستم رسید كه مجموعه ای از شعرهای فردی متفاوت بود. مردی جوان بدون تحصیلات خاص آكادمیك اما خاص. حافظ ایمانی. شعرهای زیبایی داره. و چون دورادور آشنایی اندكی با او پیدا كردم متوجه شدم كه سخنش از دله. به آنچه كه میگه اعتقاد داره. این شعر از حافظ ایمانی است.
برای شما:


عصر کبود...


روز دلگیر، شب افسرده، زمان یلدایی
                                         آسمان تیره، زمین مرده و دل هرجایی
شهر ما کوه ندارد که پر از کوه کن است!
                                          عاشقی نیست، که معشوقه کند لیلایی
شهر خالی شده از مستی ایمان و امید
                                           (وای اگر از پسِ امروز بود فردایی)
شور سرزندگی از زندگی ام می رود و...
                                            می دهد جای خودش را به غم تنهایی
مرگ رؤیای قشنگی است در این عصر کبود
                                             مرگ آزادی است از این قفس دنیایی
گفتی از کوزه ی ما هر چه تراود زشتی است
                                             هر چه از دوست رسد نیکویی، زیبایی
دوستان حتی زر هم نفشاندند اما
                                             سر ما بود که زد سر به سر رسوایی
تو و زور و زر و تزویر و مباهات به زهد
                                             من و شبگردی و شوریدگی و شیدایی
شهر ما شهر عجیبی است خدیا مپسند
                                             عاشق خانه به دوش تو شود صحرائی

این شعر از كتاب «مصلوب دارهای اشاره» بود. كتاب زیبایست.

بدرود


برچسب ها: حافظ ایمانی ،

هدایت به بالای